Biały ceramiczny zlew wiejski, gładki przód fartucha

Fartuchowy zlew zmienia wygląd szafki: ściana komory zastępuje panel, dzięki czemu elewacja wygląda jak element stolarki, a nie pudełko z wyciętym otworem. Najcichszym sposobem na to jest zwykła twarz. Żadnych rowków, żadnych listew, żadnych zagłębień, w których mógłby gromadzić się tłuszcz.

Korpus jest przeszklony na powierzchni czołowej, obrzeżu i ściance misy, dzięki czemu na linii wodnej nie ma krawędzi lakieru ani niczego, co mogłoby unieść się tak, jak front laminowany. Miska jest jednokomorowa, cofnięta do zaokrąglonych narożników wewnętrznych, dzięki czemu tkanina dopasowuje się do ściany, nie zaczepiając się.

Jedno ciało, a nie umywalka umieszczona z przodu

Fartuch i ściana misy to ta sama ciągła powierzchnia ceramiczna. Pomiędzy przednim panelem a misą nie ma połączenia, czyli w tym miejscu, w którym na fartuchu kompozytowym po kilku zimach wypełnionych gorącą wodą i zimnym wypełnieniem pojawiają się zmarszczki.

Glazura, która czyta się płasko pod oknem

Błyszcząca glazura odbija światło z całej miski, dzięki czemu zlew sprawia wrażenie jednej białej płaszczyzny, a nie zacienionego pudełka. Pod oknem, gdzie znajduje się większość zlewozmywaków w gospodarstwie, na tym polega różnica między jasnym blatem a ciemnym rogiem.

Glazura jest wypalana na ciele, a nie natryskiwana i pozostawiana do utwardzenia, dzięki czemu nie kreduje tam, gdzie czyścik szoruje każdego ranka tę samą linię.

Fartuch określa całą pracę

Front fartucha montowany jest przy szafce, a nie przy blacie. Twarz zlicowana z linią drzwi lub z niej dumna, a blat przycięty do korpusu, a nie do krawędzi. Jeśli źle ustawisz ustawienie, błąd pojawi się z przodu, gdzie nie można go wyciąć.